Светот на уметноста и инспирација
Расто Екерт: „Почетоците се тешки, но важно е да се најде сопствениот пат.“
За почеток, сакам да се извинам за мојата смелост да пишувам нешто за уметноста, бидејќи мислам дека немам ни најмало право на тоа, но можеби моите размислувања ќе ти помогнат во нешто, а тогаш тоа ќе има смисла.
За почеток, неколку зборови за мене....
Роден сум во 1964 година, во Братислава. Уште од мали нозе, природата беше местото каде што се чувствував најдобро. Најпрво тоа беа шумите на Малите Карпати, а подоцна, кога ја открив магијата на планинарењето, Високите Татри, каде што како момче од рамничарските предели поминував многу време. Подоцна тоа беа Кавказ, Алпите и на крајот Хималаите. Благодарение на мојата работа како репортер, го пропатував светот вдолж и попреку, видов војни, страдања, но и радоста на обичните луѓе, меѓу кои се чувствувам најдобро.
Врвот беше моето Патување околу светот за осумдесет дена. Секогаш ме придружуваше фотоапарат или камера.
Со цртање и сликање почнав во рана возраст.
Посетував викенд-ателје кај Јулиус Колер. Поради барањата на мојата работа, долги години немав ни време ни мир за систематско творење.
Сепак, тоа се промени.
Пред четири години, заедно со мојата пријателка Тинка, се преселивме во куќичка на осамено место во дивината на Мурањската Планина и тука ми се отвори мојот шарен свет, кој со години го носев во своето срце.
Овчари, дрвосечачи, едноставни и вистински луѓе од планините, тоа е сега мојот свет и мојата инспирација. Своето творештво го карактеризирам како наивна уметност, иако произлегува од реалниот пејзаж и луѓето во него, јас го забележувам она што се одразува од мојата внатрешност.
Пејзажите и луѓето во нив се одраз на мојата душа... така јас го гледам тоа... и верувам дека во секое дело ќе остане делче од мене......
А сега да ја побараме патеката......
Сигурно нема да кажам ништо ново, но основата на сè е занаетот. Во случајот на кој било ликовен израз, човек прво треба да го совлада цртањето. За да нацрташ човек, дрво, коњ или куче, не ти треба божествен талент, доволно е само да најдеш модел, да земеш молив, хартија и да црташ. Тоа е основниот занает, дури и столарот прво мора да научи да ја пресече даската со пила, да забие шајка... прво ќе направи сто едноставни полици, а дури со тек на време ќе почне да размислува за сложен мебел.
Истото важи и за сликањето. Мислам дека занаетот може да го совлада секој што сака и е доволно упорен. Па, веќе се приближуваме до таа патека, односно подобро кажано, до нејзиното барање.
Денешното време е многу брзо, секој сака сè, и тоа најдобро веднаш.
На интернет има стотици упатства како да научиш да сликаш. Секако, нема да наштети да ги гледаш тие видеа, особено за самоуките, меѓу кои се вбројувам и јас. Тие имаат своја вредност, особено во самиот почеток, но ако мислиш сериозно, покрај секојдневното сликање, треба и многу да размислуваш. Можностите за ликовен израз се практично неограничени, и затоа е тешко да го најдеш своето.
Нема да филозофирам, ќе ти кажам како го правам тоа јас.
Читам сè за ликовното творештво што ќе го најдам, гледам слики, размислувам и сликам. Живеам на Мурањската Планина во дивината. Се среќавам со луѓе од планините, од рамнината, и затоа решив дека и моето творештво мора да биде такво како средината во која живеам. Измислив циклус Луѓе од планината.
За една година насликав 40 дела. Најпрво тоа беа маслени бои, но постепено преминав на акрилна боја, бидејќи сликам во слоеви, а акрилот, поради брзото сушење, повеќе ми одговара.
Ја најдов својата патека, никого не копирам, ја нарекувам наивна, бидејќи не сакам ограничувања и правила... наивната уметност е слобода, реалните луѓе и пејзажот ги прилагодувам на своите претстави, не ми треба да сликам чист реализам, за тоа го имам фотоапаратот или камерата.....
Најважно за мене е тоа што при секое ново дело, доживувам радост и возбуда, чувствувам дека одам напред и дека таа моја патека ми дава јасна насока....
Па, тоа е веројатно сè што сакав да напишам, не оценувај го тоа, те молам, премногу строго.... сликањето е радост и треба да биде многу лично.
Ако оставиш во своето дело делче од себе... тогаш твоето време и труд имаат смисла....