Светот на уметноста и инспирација

Милица Бјелановиќ е родена во Зрењанин, каде што и денес живее и создава. Во 1988 година дипломирала на Вишата школа за ликовни уметности во Нови Сад, а потоа магистрирала во класата на проф. Живко Ѓак. Од 1989 година е членка на SULUV.

Милица изложувала на повеќе од сто групни изложби во земјата и во странство (во Јапонија, Шпанија, Полска, Шведска, Обединетите Арапски Емирати, Франција, Унгарија) и учествувала на повеќе од 30 уметнички колонии. Нејзините дела се наоѓаат во колекции ширум светот.

Зошто ја одбра графиката? Со што те привлече?

Графиката е многу мистериозна и секогаш подготвува некое изненадување, но овозможува и експериментирање. Бидејќи работам со црна, бела и оние мали нијанси на сива, тоа за мене е најлесниот начин да ги изразам чувствата, емоциите и расположенијата.

Би можела ли да издвоиш една графичка техника како омилена, или барем онаа со која најчесто се занимаваш од одредена причина?

Да, тоа е акватинтата. Ја работам најчесто и најмногу ја сакам, бидејќи нуди најмногу можности.

Твоите графики се изложувани во многу земји, а голем број од твоите дела се дел од колекции ширум светот. Дали тоа е главната предност на графиката во однос на сликарството на платно?

Да, секако. Графиката ќе ја спакуваш во туба и ќе ја испратиш во светот.

На повеќето твои дела, барем оние што имавме можност да ги видиме, доминираат црната, белата и нијансите на сива, но се појавуваат и моменти кога ти е потребна боја за целосно да ја изразиш својата идеја. Кога се случува тоа?

Кога имам потреба да предизвикам некаква сензација, уметнички инцидент, ми е потребна боја. Најчесто тоа се основните бои; кога ги користам, тоа е црвена, сина, жолта, односно чиста боја. Не ги мешам и не барам конкретна нијанса, туку ми служат како сензација.